दुसऱ्या वेळी येशू सरोवराच्या काठी शिक्षण देऊ लागला. पुष्कळ लोक त्याच्याभोवती जमले. मग तो सरोवरातील नावेत बसला आणि सर्व लोक सरोवराच्या किनाऱ्यावरील जमिनीवर होते.
त्याने बोधकथेवरून पुष्कळ गोष्टी शिकविल्या. शिक्षण देताना तो म्हणाला,
“ऐका! एक शेतकरी आपले बी पेरावयास गेला.
तो पेरीत असता काही वाटेवर पडले व पक्ष्यांनी येऊन ते सर्व खाऊन टाकले.
दुसरे काही बी खडकाळ जमिनीवर पडले. तेथे फार माती नव्हाती. माती खोल नसल्यामुळे ते लवकर उगवले पण
सूर्य उगवल्यावर ते करपले आणि मूळ रूजले नसल्यामुळे ते वाळून गेले.
काही बी काटेरी झुडुपात पडले. काटेरी झुडपे अधिक वाढली आणी त्यांनी त्याची वाढ खुंटविली. व त्याला पीक आले नाही
पण काही बी चांगल्या जमीनीवर पडले, ते उगवले, वाढले आणि भरपूर पीक आले आणि त्याचे कोठे तीसपट, कोठे साठपट आणि कोठे शंभरपट पीक आले.”
मग तो म्हणाला, “ज्याला ऐकावयास कान आहेत तो ऐको!”
जेव्हा तो एकटा होता तेव्हा त्याच्याभोवती बारा शिष्यांसह जे इतर होते त्यांनी त्या बोधकथांविषयी त्याला विचारले.
तो त्यास म्हणाला, “केवळ तुम्हांस देवाच्या राज्याचे रहस्य जाणून घेण्याचे (अधिकार) देण्यात आले आहेत, पण बाहेराच्यांना गोष्टीरूपात सांगितले आहे.
यासाठी की, ‘ते पाहत असता पाहतील पण त्यांना कधीच दिसणार नाही ते ऐकत असता ऐकतील पण त्यांना कधीच समजणार नाही जर त्यांनी पाहिले आणि त्यांना समजले तर त्यांच्यात कदाचित बदल होईल आणि त्यांना क्षमा करण्यात येईल.”‘
मग तो त्यांस म्हणाला, “तुम्हांला ही बोधकथा समजत नाही काय? तर मग तुम्हांला दुसरी कोणतीही गोष्ट कशी समजेल?
पेरणारा वचन पेरतो.
काही लोक वाटेवर पेरलेल्या बियांसारखे जेथे वचन पेरले आहे अशासारखे आहेत. जेव्हा ते ऐकतात तेव्हा लगेच सैतान येतो आणि त्यांच्यात पेरलेले वचन घेऊन जातो.
काही लोक खडकाळ जमिनीत पेरलेल्या बियांसारखे असतात. ते ऐकतात तेव्हा लगेच आनंदाने ग्रहण करतात.
पण त्यांनी त वचन आपल्यामध्ये खोलवर रूजू न दिल्यामुळे ते थोडाच काळ टिकतात. जेव्हा वचनामुळे संकटे येतात किंवा त्रास होतो तेव्हा ते चटकन विश्वास ठेवण्याचे सोडून देतात.
इतर लोक काटेरी झुडपात बी पेरल्याप्रमाणे आहेत. ते असे आहेत की, जे वचन ऐकतात.
परंतु या संसाराच्या चिंता, संपत्तीचा मोह, आणि इतर गोष्टींची इच्छा या गोष्टी आड येतात, व वचन खुंटवितात व ते फळ देत नाहीत.
आणि इतर दुसरे चांगल्या जमिनीत पेरलेल्या बियांसारखे आहेत. ते असे आहेत की जे वचन ऐकतात, स्वीकारतात, आणि फळ देतात. कोणी तीसपट. साठपट, कोणी शंभरपट.”
आणखी तो त्यांस म्हणाला, “दिवा मापाखाली किंवा पलंगाखाली कधी ठेवतात काय? तो दिवठणीवर ठेवण्यासाठी आणीत नाहीत काय?
प्रत्येक गोष्ट जी झाकलेली आहे ती उघड होईल. आणि प्रत्येक गुप्त गोष्ट जाहीर होईल.
ज्याला कान आहेत ते ऐको!
नंतर तो त्यास म्हणाला, “तुम्ही जे ऐकता त्याचा काळजीपूर्वक विचार करा. जे माप तुम्ही इतरांसाठी वापरता त्याच मापाने तुमच्यासाठी मोजण्यात जेईल. किंबहूना थोडे जास्तच तुम्हांला देण्यात येईल.
कारण ज्याच्याजवळ आहे त्याला जास्त दिले जाईल आणि ज्या कोणाजवळ नाही त्याच्यापासून जे आहे तेही काढून घेतले जाईल.”
आणखी तो म्हणाला, “देवाचे राज्य असे आहे की, एखादा मनुष्य जमिनीवर बी पसरून टाकतो.
रात्री झोपतो आणि दिवसा उठतो. बी रूजते व ते वाढते हे कसे होते हे त्याला कळत नाही.
जमीन आपोआप पीक उपजवते. प्रथम अंकुर, नंतर तुरा, त्यानंतर दाण्यांनी भरलेले ओंबी, मग कणसात पर्ण वाढलेला दाणा.
पीक तयार होते तेव्हा तो त्याला लगेच विळा लावतो. कारण कापणीची वेळ आलेली असते.”
येशू म्हणाला, “आपण देवाचे राज्य कशासारखे आहे असे म्हणावे किंवा कोणती गोष्ट ते समजावून सांगाण्यासाठी उपयोगात आणावी?
ते मोहरीच्या दाण्यासारखे आहे. जो जमिनीत पेरतेवेळी पृथ्वीवरील सर्व दाण्यात सर्वात लहान असतो.
परंतु तो पेरला जातो तेव्हा तो वाढतो व मळ्यातील सर्व झाडात मोठा होतो. त्याला मोठ्या फांद्या येतात आणि आकाशातील पाखरे त्याच्या सावलीत घरटी बांधू शकतात.”
अशा अनेक बोधकथांनी त्याने ते समजू शकतील असा संदेश त्यांना सांगितला.
बोधकथेचा उपयोग केल्याशिवाय त्याने त्यांना इतर काहीही सांगितले नाही, परंतु जेव्हा तो शिष्यांसह एकांतात होता तेव्हा त्याने शिष्यांना सर्व समजावून सांगितले.
त्या दिवशी संध्याकाळ झाल्यावर तो त्यांना म्हणाला, “आपण सरोवरापलीकडे जाऊ या.”
मग त्यांनी लोकसमुदायाला सोडले आणि तो नावेत होता तसेच त्याला घेऊन गेले. त्यांच्याबरोबर इतरही दुसऱ्या नावा होत्या.
जोराच्या वाऱ्याचे वादळ आले आणि लाटा नावेवर आदळू लागल्या व ती पाण्याने भरू लागली.
परंतु येशू मागच्या बाजूस वरामावर उशी घेऊन झोपला होता. त्यांनी त्याला उठविले आणि म्हटले, “गुरुजी, आपण बुडत आहोत तरी आपणांस काळजी वाटत नाही काय?”
मग तो उठला आणि त्याने वाऱ्याला धमकाविले आणि समुद्राला म्हणाला, “शांत हो! स्तब्ध राहा.” मग वारा थांबला व तेथे मोठी शांतता पसरली.
मग तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही का भिता? तुमच्याकडे अजुनही कसा विश्वास नाही?”
परंतु ते अतिशय घाबरले आणि एकमेकास म्हणाले, “हा आहे तरी कोण, की वारा आणि समुद्रदेखील त्याचे ऐकतात.”
हा प्रभूचा शब्द आहे आपण देवा चे आभार मानुया...

हा दिवस प्रभूचा आहे
उल्हास व आनंद करू...(२)

किती थोर तो देव
सर्वस्व आपणांस दिले...(२)

तारक तो सामर्थ्य तो
येशू देव युगानयुग आहे...(२)

हा.. हा.. हा.. हा.. हाल्लेलुया
हो.. हो.. हो.. हो.. होसान्ना...(२)

हाल्लेलुया... हाल्लेलुया...
हाल्लेलुया...(२)

चला हो आता त्याकडे
महिमा स्तुती वर्णू...(२)

स्वर्गाच्या देवाला
स्तुतीचे गीत गाऊ...(२)

तारक तो सामर्थ्य तो
येशू देव युगानयुग आहे...(२)

हा.. हा.. हा.. हा.. हाल्लेलुया
हो.. हो.. हो.. हो.. होसान्ना...(२)

हाल्लेलुया... हाल्लेलुया...
हाल्लेलुया...(२)

त्याचा अनुभव घ्या
किती तो चांगला आहे...(२)

सैतानी बंधनातूनी
आपणांस सोडवितो...(२)

तारक तो सामर्थ्य तो
येशू देव युगानयुग आहे...(२)

हा.. हा.. हा.. हा.. हाल्लेलुया
हो.. हो.. हो.. हो.. होसान्ना...(२)

हाल्लेलुया... हाल्लेलुया...
हाल्लेलुया...(२)

Lyrics :- राजा येशू आला

राजा येशू आला...(४)

सैतानाला जिंकायाला
राजा येशू आला...(२)

राजा येशू आला...(४)

सैतानाला जिंकायाला
राजा येशू आला...(२)

घालवूनी पापे
आणि दुःखे घोर...(२)

पुर्ण शांती द्यावयाला
राजा येशू आला...(२)

राजा येशू आला...(४)

सैतानाला जिंकायाला
राजा येशू आला...(२)

आनंदी आनंद
झालो पापमुक्त...(२)

मला शुद्ध करायाला
राजा येशू आला...(२)

राजा येशू आला...(४)

सैतानाला जिंकायाला
राजा येशू आला...(२)

वधस्तंभावरी
प्राण देता झाला...(२)

जगताचा त्राता झाला
राजा येशू आला...(२)

राजा येशू आला...(४)

सैतानाला जिंकायाला
राजा येशू आला...(२)

राजांचा तो राजा
प्रभूंचा तो प्रभू...(२)

बोला सारे जय जय बोला
राजा येशू आला...(२)

राजा येशू आला...(४)

सैतानाला जिंकायाला
राजा येशू आला...(४)

दुसऱ्यांदा येशू सभास्थानात गेला. तेथे वाळलेल्या हाताचा मनुष्या होता.
येशूवर आरोप करण्यासाठी कारण मिळावे म्हणून तो शब्बाथ दिवशी त्या मनुष्याला बरे करतो की काय हे पाहण्यासाठी काही लोक त्याच्यावर बारकाईने नजर ठेवून होते.
येशू वाळलेल्या हाताच्या मनुष्याला म्हणाला, “लोकांच्या समोर उभा राहा.”
नंतर तो त्यांना म्हणाला, “शब्बाथ दिवशी चांगले करणे किंवा वाईट करणे, जीव वाचविणे किंवा जिवे मारणे यांतील कोणते योग्य आहे?” परंतु ते गप्प रहीले.
येशूने सर्वांकडे रागाने पाहिले. त्यांच्या मनाच्या कठीणतमुळे तोे फार खिन्न झाला. तो त्या मनुष्याला म्हणाला, “तुझा हात पुढे सरळ कर,” त्याने तो लांब केला आणि त्याचा हात बरा झाला.
नंतर परूशी निघून गेले आणि लगेच त्याला ठार करणे कसे शक्य होईल याविषयी हेरोदीयांबरोबरयेशूविरूद्ध कट करू लागले.
येशू आपल्या शिष्यांसह गालील सरोवराकडे निघून गेला आणि गालील व यहूदीयातून मोठा लोकसमुदाय त्याच्या मागे आला.
कारण तो करीत असलेल्या कृत्यांविषयी त्यांनी ऐकले व यरुशलेम, इदूमिया, यार्देनेच्या पलीकडच्या प्रदेशातून, सोर व सीदोनच्या आसपासच्या प्रदेशातून मोठा लोकसमुदाय येशूकडे आला.
मग गर्दीमुळे चेंगरून जाऊ नये म्हणून त्याने आपल्या शिष्यांस एक छोठी होडी आणावयास सांगितली,
त्याने अनेक लोकांना बरे केले होते म्हणून ज्यांना रोग होते ते त्याला स्पर्श करण्यासाठी व वाट काढण्यासाठी पूढे रेटीत होते.
जेव्हा अशुद्ध आत्मे येशूला पाहत तेव्हा ते त्याच्यासमोर खाली पडून मोठ्याने ओरडत की, “तू देवाचा पुत्र आहेस!”
पण त्याने त्यांना सक्त ताकीद दिली की, मला प्रगट करू नका.
नंतर येशू डोंगरावर गेला आणि जे त्याला पाहिजे होते त्यांना त्याने स्वत:कडे बोलाविल. व ते त्याच्याकडे आले.
त्याने बारा जण निवडले व त्यांना प्रेषीत हे नाव दिले. त्याने त्यांची यासाठी निवड केली की, त्यांनी त्याच्याजवळ असावे व त्यांना दुसऱ्या ठिकाणी उपदेश करण्यासाठी त्याला पाठविता यावे.
व त्यांना भुते काढण्याचा अधिकार असावा.
मग येशूने या बारा जणांची निवड केली व जो शिमोन त्याला पेत्र हे नाव दिले.
जब्दीचा मुलगा याकोब व याकोबाचा भाऊ योहान यांना त्याने बेनेरेगेश, ज्याचा अर्थ ‘गर्जनेचे पुत्र’ असा होतो हे नाव दिले.
अंद्रिया, फिलीप, बर्थलमय, मत्तय, थोमा, अल्फीचा मुलगा याकोब, तद्दय, शिमोन कनानी
आणि यहूदा इस्कर्योत ज्याने नंतर येशूचा विश्वासघात केला.
नंतर येशू घरी गेला आणि पुन्हा एकदा एवढा मोठा लोकसमुदाय जमला की, येशू व त्याचे शिष्य जेवूसुद्धा शकले नाहीत.
त्याच्या कुटुंबातील लोकांनी याविषयी ऐकले तेव्हा ते त्यास आणावयास गेले कारण लोक म्हणत होते की तो वेडा आहे.
यरूशलेमेहून आलेले नियमशास्त्राचे शिक्षक म्हणत होते की, “याच्यामध्ये बालजबूल आहे.” आणि त्या भुतांच्या अधिपतीच्या सामर्थ्याने हा भुतांना घालवून देतो.”
मग य़ेशूने त्यांना जवळ बोलाविले व बोधकथेच्या साहाय्याने त्याच्याशी बोलू लागला, “सैतानच सैतानाला कसा काढू शकेल?
जर राज्यातच फूट पडली तर ते राज्य टिकू शकत नाही.
आणि घरातच फूट पडली तर ते घर टिकू शकत नाही.
तर मग सैतान स्वत:लाच विरोध करू लागला आणि त्याच्यातच फूट पडली तर तो टिकू शकणार नाही. परंतु त्याचा शेवट होईल.
खरोखर कोणालाही बलवान मनुष्याच्या घरात शिरून त्याची मिळकत लुटता येणार नाही. प्रथम त्या बलवान माणसाला बांधले पाहिजे, मगच त्याचे घर लुटता येईल.
मी तुम्हांस खरे सांगतो की, लोकांच्या पापांची व त्यांनी केलेल्या देवाच्या निंदेची त्यांना क्षमा होईल.
पण जो कोणी पवित्र आत्म्याची निंदा करील, त्याची कधीच क्षमा होणार नाही आणि तो मनुष्य सार्वकालिक पापाचा दोषी आहे.
येशू असे म्हणाला कारण नियमशास्त्राचे शिक्षक म्हणाले की त्याच्यामध्ये अशुद्ध आत्मा आहे.
नंतर येशूची आई आणि भाऊ तेथे आले. ते बाहेर उभे राहिले आणि कोणाला तरी त्याला बोलवावायास पाठविले.
लोकसमुदाय त्याच्याभोवती जमा झाला होता. लोक येशूला म्हणाले, “पाहा तुझी आई व तुझे भाऊ बाहेर तुझी वाट पाहात आहेत.”
त्याने त्यांना उत्तर दिले. “कोण माझी आई आणि कोण माझे भाऊ?”
येशूने जे त्याच्याभोवती जमले होते त्यांच्याकडे पाहिले आणि म्हणाला, “हे पाहा माझी आई आणि माझे भाऊ.”
जे जे कोणी देवाच्या इच्छेाप्रमाणे वागतात तेच माझे भाऊ, माझी बहीण व माझी आई आहेत.”

                                 Lyrics :- धन्यवाद येशूला

धन्यवाद येशूला...(४)

आलेलुया
राजांच्या राजाला
प्रभूंच्या प्रभूला
धन्यवाद येशूला...(२)

महिमा हो द्या त्याला...(४)

आलेलुया
राजांच्या राजाला
प्रभूंच्या प्रभूला
महिमा हो द्या त्याला...(२)

गौरव द्या त्याला...(४)

आलेलुया
राजांच्या राजाला
प्रभूंच्या प्रभूला
गौरव द्या त्याला...(२)

धन्यवाद येशूला...(४)

आलेलुया
राजांच्या राजाला
प्रभूंच्या प्रभूला
धन्यवाद येशूला...(२)

ख्रिस्त माझा तारणारा
मला वाटे प्रिय फार...(२)

ज्या ज्या वेळी ,होते दुःख
करिता धावा देतो सुख...(२)

ख्रिस्त माझा तारणारा
मला वाटे प्रिय फार...(२)

काय सांगू त्याचे प्रेम
देतो वारंवार क्षेम...(२)

ख्रिस्त माझा तारणारा
मला वाटे प्रिय फार...(२)

मला वाटे प्रिय फार...(२)

Lyrics :- गाऊनी स्तुती प्रभू ख्रिस्ताची

गाऊनी स्तुती प्रभू ख्रिस्ताची
आनंदे नाचुनी गाऊया...(४)

हालेलुया... हालेलुया...
हालेलुया... हालेलुया...(२)

येशूची प्रीती किती महान
माझ्या पापांसाठी केले बलिदान...(४)

हालेलुया... हालेलुया...
हालेलुया... हालेलुया...(२)

येशूचे रक्त किती महान
पापांच्या खाचेतून सोडविते...(४)

हालेलुया... हालेलुया...
हालेलुया... हालेलुया...(२)

येशूची शक्ती किती महान
सैतानी वारेतून सोडविते...(४)

हालेलुया... हालेलुया...
हालेलुया... हालेलुया...(२)

Lyrics :- येशू माझा मेंढपाळ

येशू माझा मेंढपाळ
आम्ही त्याची मेंढरे
हिरव्या कूरणात
आम्हाला चारीतो...(२)

सुंदर डोंगरावरूनी नेतो
ओ...हो...हो...
मंजूळ झरण्याचे पाणी पाजतो
ओ...हो...हो...(२)

येशू माझा मेंढपाळ
आम्ही त्याची मेंढरे
हिरव्या कूरणात
आम्हाला चारीतो...(२)

मार्गात रक्षण आमुचे करतो
ओ...हो...हो...
सैतानापासून दूर ठेवतो
ओ...हो...हो...(२)

येशू माझा मेंढपाळ
आम्ही त्याची मेंढरे
हिरव्या कूरणात
आम्हाला चारीतो...(२)

भिणार नाही आम्ही आता कूणाला
ख्रिस्तच आहे अमुच्या संगतीला...(२)

येशू माझा मेंढपाळ
आम्ही त्याची मेंढरे
हिरव्या कूरणात
आम्हाला चारीतो...(३)

हाल्लेलुया आमेन...(४)

येशू माझा मेंढपाळ ... आमेन
आम्ही त्याची मेंढरे ... आमेन
हिरव्या कूरणात ... आमेन
आम्हाला चारीतो...

मला परमेश्वराचे शब्द ऐकू आले. तो म्हणाला,
“मानवपुत्रा, माझ्यावतीने इस्राएलच्या मेंढपाळांविषयी नेत्यांविषयी बोल. माझ्यासाठी त्यांच्याबरोबर बोल. त्यांना सांग की परमेश्वर, माझा प्रभू पुढील गोष्टी सांगतो. ‘तुम्ही इस्राएलचे मेंढपाळ स्वत:च फक्त चरत आहात. त्यामुळे तुमचे वाईट होईल. तुम्ही कळपाला खायला का घालत नाही?
तुम्ही धष्टपुष्ट मेंढ्या खाता, त्यांच्या लोकरीचा उपयोग स्वत:ला कपडे करण्याकरिता करता. तुम्ही धष्टपुष्ट मेंढ्या मारता. पण कळपाला खायला घालीत नाही.
तुम्ही दुर्बळांना सबळ केले नाही. तुम्ही आजारी मेंढ्यांची काळजी घेतली नाही. जखमींना मलमपट्टी केली नाही. काही मेंढ्या भरकटल्या पण तुम्ही जाऊन त्यांना परत आणले नाही. तुम्ही त्यांना शोधायला गेला नाहीत. नाही! तुम्ही फारच दुष्ट आणि निष्ठुर होता. आणि मेंढ्यांनाही तुम्ही दुष्टपणाने व निष्ठुरतेनेच वागविण्याचा प्रयत्न केला.
“आणि कोणीच मेंढपाळ नसल्याने मेंढ्या आता विखुरल्या आहेत. त्या हिंस्र पशूंचे भक्ष्य झाल्या आहेत, कारण त्या पसरल्या गेल्या.
माझा कळप सर्व डोंगरांतून व सर्व टेकड्यांवरुन भटकला, जगाच्या पाठीवरील प्रत्येक ठिकाणी विखुरला आणि त्याचा शोध घेण्यास कोणीही नव्हते.”
म्हणून, मेंढपाळांनो, परमेश्वराचे म्हणणे ऐका. परमेश्वर, माझा प्रभू, म्हणतो,
“मी शपथपूर्वक प्रतिज्ञा करतो. हिंस्र पशूंनी माझ्या मेंढ्या पकडल्या. खरंच! माझ्या मेंढ्या वन्य प्राण्यांचे भक्ष्य झाल्या. का? कारण त्यांना खरा मेंढपाळ नव्हता. माझ्या मेंढपाळांनी माझ्या कळपावर लक्ष ठेवले नाही. नाही! त्यांनी फक्त मेंढ्या मारल्या व स्वत:ची पोटे भरली. त्यांनी माझ्या कळपाला खाऊ घातले नाही.”
तेव्हा, मेंढपाळांनो, परमेश्वराचे म्हणणे ऐका.
परमेश्वर म्हणतो, “मी त्या मेंढपाळांच्याविरुद्ध आहे. मी माझ्या मेंढ्या त्यांच्याकडून परत मागीन. मी त्यांच्यावर तोंडसुख घेईन. ह्यापुढे ते माझे मेंढपाळ असणार नाही. मग ते स्वत:च्या तुंबड्या भरु शकणार नाहीत. आणि त्यांच्यापासून मी माझ्या कळपाला वाचवीन. मग माझ्या मेंढ्या त्यांचे भक्ष्य होणार नाहीत.”
परमेश्वर, माझा प्रभू, म्हणतो, “मी स्वत:च त्यांचा मेंढपाळ होईन. मी माझ्या मेंढ्यांचा शोध घेईन. मी त्यांच्यावर लक्ष ठेवीन.
मेंढपाळ जर मेंढ्यांबरोबर असेल, तर त्या भरकटू लागताच, तो त्यांचा शोध घेईल, त्याचप्रमाणे, मी करीन. मी माझ्या मेंढ्यांना वाचवीन. त्या अंधाऱ्या व ढगाळ दिवशी, त्या जेथे जेथे विखुरल्या असतील, तेथून तेथून मी त्यांना परत आणीन.
त्या त्या राष्ट्रांतून मी त्यांना परत आणीन. निरनिराळ्या देशांतून मी त्यांना एकत्र आणीन. मी त्यांना त्यांच्या भूमीत परत आणीन. मी त्यांना इस्राएलच्या डोंगरांवर, झऱ्यांकाठी आणि लोक राहत असलेल्या सर्व ठिकाणी चरु देईन.
मी त्यांना चांगल्या कुरणांत नेईन. इस्राएलच्या डोंगरावरील उंच ठिकाणी त्या जातील. तेथे चांगल्या डोंगरावरील उत्तम हिरवळीवर त्या चरतील.
 हो! मी माझ्या कळपाला खायला घालीन. आणि त्यांना विश्रांतीच्या जागी घेऊन जाईन.” परमेश्वर, माझा प्रभू, असे म्हणाला.
“हरवलेल्या मेंढ्यांचा मी शोध घेईन. भटकलेल्यांना मी परत आणीन. जखमी झालेल्या मेंढ्यांना मी मलमपट्टी करीन. दुर्बलांना मी सबळ करीन. मी त्या लठ्ठ व मत्त मेंढपाळांचा मात्र नाश करीन. त्यांना योग्य अशीच शिक्षा मी देईन.”
परमेश्वर, माझा प्रभू, पुढील गोष्टी सांगतो, तू माझ्या कळपा “मी माझ्या कळपातील मेंढ्या - मेंढ्यात, एडका व बोकड ह्यांच्यात न्यायनिवाडा करीन.
सुपीक जमिनीवर वाढणारे गवत तुम्ही खाऊ शकता. मग इतर मेंढ्यांचे गवत तुम्ही का चिरडून टाकता? तुम्ही भरपूर शुद्ध पाणी पिऊ शकता. मग तुम्ही इतरांचे प्यायचे पाणी का ढवळता?
तुमच्या पावलांनी, चिरडलेले गवत आणि ढवळलेले पाणी, माझ्या कळपाने प्यायलेच पाहिजे.”
म्हणून, परमेश्वर, माझा प्रभू, त्यांना म्हणतो, “मी स्वत: लठ्ठ मेंढी आणि बारीक मेंढी ह्यांच्यात निवाडा करीन.
तुम्ही बाजूने व खांद्याने ढकलता. तुमच्या शिंगांनी तुम्ही दुर्बळ मेंढ्यांना खाली पाडता. तुम्ही, त्यांना ढकलून दूर घालवून देता.
म्हणून, मी माझ्या कळपाला वाचवीन. यापुढे हिंस्र पशू त्यांना पकडणार नाहीत. मी मेंढ्या - मेंढ्यात न्यायनिवाडा करीन.
मग मी त्यांच्यावर एक मेंढपाळ नेमीन. माझा सेवक दावीद, ह्याला मी मेंढपाळ म्हणून नेमीन. तो त्यांना खायला घालील व त्यांच्या मेंढपाळ होईल.
मग मी, परमेश्वर व प्रभू, त्यांच्या देव होईन. माझा सेवक, दावीद राजा म्हणून त्यांच्यात राहील हे माझे परमेश्वराचे शब्द आहेत.
“मी माझ्या मेंढ्यांबरोबर एक शांततेचा करार करीन. मी अपायकारक प्राण्यांना या भूमीतून दूर करीन. मग मेंढ्या वाळवंटातही सुरक्षित राहू शकतील आणि रानात सुरक्षितपणे झोपू शकतील.
माझ्या टेकडी यरुशलेम भोवतालच्या जागा आणि मेंढ्या ह्यांना मी आशीर्वाद देईन. योग्य वेळी मी पाऊस पाडीन. ते आशीर्वादांच्या वर्षावात न्हाऊन निघतील.
शेतांत वाढणारी झाडे फळतील. पृथ्वीवर सुगीचा मोसम येईल. त्यामुळे मेंढ्या त्यांच्या बळापासून मी त्यांना वाचवीन. मग त्यांना कळेल की मीच परमेश्वर आहे.
यापुढे इतर राष्ट्रांकडून ते प्राण्याप्रमाणे पकडले जाणार नाहीत. हिंस्र पशू त्यांना खाणार नाहीत. ते सुखरुप राहतील. त्यांना कोणीही घाबरिणार नाही.
जी सुंदर आणि प्रसिद्ध होईल, अशी जमीन मी त्यांना देईन. मग त्या देशात त्यांची उपासमार होणार नाही. यापुढे इतर राष्ट्रांकडून त्यांना अपमान सहन करावा लागणार नाही.
मग त्यांना समजून येईल की मीच त्यांचा परमेश्वर देव आहे, व मी त्यांच्याबरोबर आहे, इस्राएलच्या लोकांना ती माझी माणसे आहेत हेही कळेल.” परमेश्वर, माझा प्रभू, असे म्हणाला.
तुम्ही माझी मेंढरे आहात, माझ्या कुरणातील मेंढरे आहात. तुम्ही फक्त माणसे आहात आणि मी तुमचा देव आहे.” परमेश्वर, माझा प्रभू, असे म्हणाला.

Lyrics :- तू है स्वामी तू चरवाहा

तू है स्वामी , तू चरवाहा
निगाह मुझ पे तेरी सदा...(४)

जहाँ जहाँ है हरियाली...(२)

वहाँ मुझे तू लिए चला...(२)

तू है स्वामी , तू चरवाहा
निगाह मुझ पे तेरी सदा...(२)

जहाँ बहे झरना मीठा...(२)

वहाँ मुझे तू लिए चला...(२)

तू है स्वामी , तू चरवाहा
निगाह मुझ पे तेरी सदा...(२)

जहाँ दिव्य सत की छाया...(२)

वहाँ मुझे तू लिए चला...(२)

तू है स्वामी , तू चरवाहा
निगाह मुझ पे तेरी सदा...(२)

जहाँ नहीं है डर कोई...(२)

वहाँ मुझे तू लिए चला...(२)

तू है स्वामी , तू चरवाहा 

निगाह मुझ पे तेरी सदा...(५)

                                  Lyrics :- प्रभु गाऊ तुझे गुण राया

प्रभु गाऊ तुझे गुण राया
प्रभु तुचि प्रेमळ बापा...(२)

धरतीचा तू निर्माता
आकाशाचा तू विधाता
तार्यांचा तूची कर्ता
जगताचा तूची त्राता

तुज शोधु कुठे मी राया
प्रभु तुचि प्रेमळ बापा

प्रभु गाऊ तुझे गुण राया
प्रभु तुचि प्रेमळ बापा...॥धृ॥

वार्यांची झुळझुळ विरली
लाटांची खळखळ सरली
दुःखाने होते जग भरले
यामधुनि तू जन्मा आला

उपकार कसे मी फेडू
प्रभु तुचि प्रेमळ बापा

प्रभु गाऊ तुझे गुण राया
प्रभु तुचि प्रेमळ बापा...(५)

                                  Lyrics :- देव माझा मेंढपाळ

देव माझा मेंढपाळ
माझा करितो सांभाळ...(२)

तोच प्रेमे चालवितो
रम्य कुरणात नेतो...(२)

कुरणात मला चारी
तान-भूक दूर सारी

देव माझा मेंढपाळ
माझा करितो सांभाळ...(२)

माझ्या गरजा पुरवी
सर्व क्लेश तो पळवी...(२)

दिन-रात माझ्या संगे
सांभाळितो मज सुखे

देव माझा मेंढपाळ
माझा करितो सांभाळ...(२)

मृत्युच्याहि दरिमधी
भय मजला न कधी...(२)

देव माझा पाठीराखा
भय मजला मग का

देव माझा मेंढपाळ
माझा करितो सांभाळ...(२)

माझा करितो सांभाळ...(२)

                                  Lyrics :- देवा तुझ्या दयेची मज लागली तहान

देवा तुझ्या दयेची
मज लागली तहान
तुझ्या कृपेचा भुकेला
दे खावयास अन्न

देवा तुझ्या दयेची
मज लागली तहान...॥धृ॥

प्रभु तूच मेंढपाळ
माझा करी सांभाळ...(२)

विश्वास करण्या मजला
दे विश्वासाचे दान...(२)

देवा तुझ्या दयेची
मज लागली तहान...॥धृ॥

शिकविले प्रीती करण्या
शांतीचे जीवन जगण्या...(२)

दे शांती प्रीती मजला
तू जीवनाची खाण...(२)

देवा तुझ्या दयेची
मज लागली तहान
तुझ्या कृपेचा भुकेला
दे खावयास अन्न

देवा तुझ्या दयेची...

                                   Lyrics :- सोडुनि दूर जाऊ नको तू

सोडुनि दूर जाऊ नको तू हे प्रभू
जाऊ नको तू दूर

शोधू कुठे तुला प्रभू मी
जाऊ नको तू दूर
जाऊ नको तू दूर

धुंडविले तुज भूतलावरी
तुज जैसा नाही कुणी...(२)

तू माझ्या जिवीचे जीवन
तू माझ्या जिवीचे जीवन
करू नको माझी आशा चूर

सोडुनि दूर जाऊ नको तू हे प्रभू
जाऊ नको तू दूर
जाऊ नको तू दूर

तुची माझा पालनकर्ता
तुझविण नाही आसरा कुणी...(२)

राहू सदा मी तुझिया नयनी
राहू सदा मी तुझिया नयनी
तुजपासुनी ना जावे दूर

सोडुनि दूर जाऊ नको तू हे प्रभू
जाऊ नको तू दूर

शोधू कुठे तुला प्रभू मी
जाऊ नको तू दूर
जाऊ नको तू दूर

जाऊ नको तू दूर...(२)